OPOZYCJA GLIWICKA 1945-1990 WŁADYSŁAW KOSTRZEWSKI
Kostrzewski

WŁADYSŁAW KOSTRZEWSKI

Urodził się 15 września 1948 r. w Gliwicach w rodzinie Władysława i Marii z d. Osińskiej. W 1974 r. ukończył Wydział Lekarski Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, 3 lata później uzyskał specjalizację z anestezjologii. W 1975 r. rozpoczął pracę w Zakładzie Opieki Zdrowotnej (ZOZ) w Bytomiu, następnie w latach 1975–1977 był asystentem w ZOZ w Kolbuszowej (woj. podkarpackie). W listopadzie 1979 r. przeniósł się na stałe do Gliwic, gdzie rozpoczął pracę jako anestezjolog w Szpitalu Miejskim nr 1 przy ul. Tadeusza Kościuszki 29, z którym był związany do 2004 r. Po powstaniu Solidarności wstąpił do niej we wrześniu 1980 r. i aktywnie zaangażował się w działalność tej organizacji. Od września do grudnia 1980 r. był członkiem Komitetu Założycielskiego Solidarności w ZOZ w Gliwicach, a od grudnia 1980 r. przewodniczącym Komisji Zakładowej. Jako działacz Gliwickiej Delegatury Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego przyczynił się znacząco m.in. do przekształcenia nowo budowanego Domu Organizacji Społeczno-Politycznych, w którym obok Komitetu Miejskiego PZPR miały mieć również swoją siedzibę organizacje afiliowane i stronnictwa satelickie, w szpital ginekologiczno-położniczy, a domu szkoleń Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej – w przedszkole. W 1981 r. nieformalny współpracownik Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania. Na krótko przed wprowadzeniem stanu wojennego miał być jednym z opiekunów grupy dzieci gliwickich działaczy NSZZ „Solidarność” zaproszonych do Francji przez związkowców z Nantes. W dniu wprowadzenia stanu wojennego Władysław Kostrzewski zwoził do szpitala działaczy (karetkami pogotowia), którzy stanowili II Garnitur Gliwickiej Delegatury RKW NSZZ „Solidarność” Regionu Śląsko-Dąbrowskiego. Kostrzewski w jego strukturach kierował pionem medycznym. Zaangażowany był również w druk i kolportaż ulotek antysystemowych oraz „Biuletynu II Garnituru Delegatury Gliwickiej RKW NSZZ «Solidarność» Regionu Śląsko-Dąbrowskiego”. Aktywnie uczestniczył w organizowaniu manifestacji w Gliwicach. 5 marca 1982 r. internowany i osadzony w ośrodku odosobnienia w Zabrzu-Zaborzu, następnie w Uhercach (marzec–kwiecień 1982 r.) oraz Załężu k. Rzeszowa (kwiecień–lipiec 1982 r.).

Ośrodek Odosobnienia w Uhercach, 1982 r., zbiory Stowarzyszenia Pokolenie z Katowic

W tym ostatnim uczestniczył w miesięcznej głodówce z powodu niesprawiedliwego traktowania internowanych chorych. W jej wyniku został zwolniony z internowania i powrócił do Gliwic. W latach 1982–1988 rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa w ramach Sprawy Operacyjnego Rozpracowania krypt. „Balon”. Wielokrotnie zatrzymywany i przeszukiwany. W latach 1983–1989 współpracownik Solidarności Walczącej. Organizator grupy charytatywnej, która udzielała pomocy rodzinom internowanych i więzionych. W okresie 1982–1989 aktywny uczestnik Duszpasterstwa Ludzi Pracy w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Gliwicach. W latach 1983–1989 pomagał w organizacji Dni Kultury Chrześcijańskiej w Gliwicach. Od listopada 1988 r. członek jawnie działającego Tymczasowego Komitetu Założycielskiego Solidarności (w strukturach służby zdrowia). Od 1989 r. przewodniczący Komisji Zakładowej Związku Zakładu Opieki Zdrowotnej w Gliwicach. W latach 1990–1998 delegat na wszystkie Krajowe Zjazdy Delegatów, 1990–2002 – delegat na Walne Zebrania Delegatów. Odznaczony Krzyżem Semper Fidelis (2007) i Złotym Medalem Solidarności Śląsko-Dąbrowskiej (2000). Od 2013 r. na emeryturze.

Źródła:

Archiwa

Archiwum IPN w Katowicach, sygn. akt:

AIPN Ka 041/177

AIPN Ka 043/771

AIPN Ka 682/3, t. 1–5

Archiwum IPN w Rzeszowie, sygn. akt:

AIPN Rz 52/463

Netografia

http://www.encysol.pl/wiki/W%C5%82adys%C5%82aw_Kostrzewski [dostęp: 8 kwietnia 2019]